Maskarada

Interesujący, pełni tajemnic, ze swoimi sprawami poupychanymi w szufladkach umysłu. Ludzie. Ciekawi mnie, jacy są? Jak jadę z nimi autobusem, czy robię zakupy w sklepie, jeśli mam chwilę patrzę na ich twarze, szukam prawdy. Rzeczywistych emocji, realnych przeżyć. Każdy nosi w sobie swoją historię, tylko trzeba ją odkryć, dokopać się do pokładów czegoś naprawdę prawdziwego. Ludzie to zagadki, często nawet dla samych siebie.

Nie jest to proste dowiedzieć się, jaki ktoś jest. Wydaje nam się, że znamy przyjaciela, znajomego, brata potrafimy z nim rozmawiać. A tu tak naprawdę widzimy tylko jego maskę, którą zakłada zgodnie z okolicznościami. Obecnie człowiek zamiast być autentyczny i szukać związku z sobą, ze swoimi emocjami, ciałem, jest oddalony o tysiące kilometrów. Ucieka od prawdziwego siebie. Z różnych powodów. Jedni boją się tego, co znajdą. Inni, że będzie tylko pustka, że nie będzie nic oprócz zwykłej skorupy. Niektórzy powiedzą ,,nie mam na to czasu” lub, że wszystko o sobie wiedzą. Tak naprawdę kontakt z samym sobą w dobie portali społecznościowych, wszechobecnych mediów, ciągłego bycia online, jest bardzo trudny. Choć jesteśmy cały czas dostępni, pełni energii na nowe wydarzenia, poznanie innych osób, to tak naprawdę jesteśmy daleko od siebie, daleko od tego, jacy na prawdę jesteśmy. Tworzenie relacji z samym sobą i kształtowanie samoświadomości, nie jest proste. Wymaga czasu, skupienia, refleksji. A kto na nią dzisiaj ma czas? Czy współczesny człowiek potrafi się zatrzymać? Wrócić do domu i zamiast odpalać Facebooka, włączać muzykę i przeglądać fora potrafiłby siąść i napisać coś dla siebie? Pomyśleć o swoim dniu, co mu się zdarzyło, jak się zachował? Co by chciał zmienić?

Wierze, że jest to możliwe. Jednak nie łatwe. Świat wymaga od nas biegu, ciągłego stawiania wyzwań i bycia najlepszym. Jednak od nas zależy czy chcemy brać udział w tym wyścigu, czy mamy, o co walczyć? I przede wszystkim, po co biec?

Zaplanuj jeden dzień w tygodniu, kiedy wyłączysz telefon, a komputer posłuży Ci jedynie do wyszukania ulubionej muzyki, siądź wygodnie w fotelu, schowaj się pod kocem. Zapal pachnące świece i pobądź ze sobą. Może wyciągniesz album ze starymi zdjęciami z dzieciństwa. Może napiszesz parę słów. A może po prostu odpoczniesz i zrzucisz na chwilę maskę?

Do posłuchania w podobnych klimatach poezja śpiewana

,,Życie to nie teatr” Edward Stachura

https://www.youtube.com/watch?v=Kxm680KrkOE

DSC04395
Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s